Inspiration of Manop* in his own word

Inspiration of Manop to establish Bandekdee Orphanage     In 1977 I was a simple Hmong boy living in the mountains of northern Thailand. At the time my brothers and I didn’t have the opportunity to go to school because our parents were very poor.

We were a big family, of eight boys and one girl. When I was ten, my father heard that "World Vision" was opening an orphanage for Hmong boys in Sanpatong, Chiang Mai province. The orphanage offered the children a place to live and to go to school too.

     My father sent first my five older brothers to this orphanage and a couple of years later also me and my other two brothers and although my parents missed us every day they sacrificed their own needs to ensure we had an education they could never afford to give us. At the orphanage we I went to Banmaisawan Primary School and Bankad Witayakom High School. In all those years I stayed at the "World Vision" orphanage. 
After high school I had to leave the orphanage, but I wanted to continue studying. So I went to Chiang Mai Technical College. I studied during the day and worked at night to support myself. This was a very tough period, and eventually I couldn’t keep up this kind of life anymore. I had to drop out of university and start looking for a job. I worked first in Chiang Mai for a company producing electrical appliances, and then in Bangkok. After a few years in Bangkok I went back to Chiang Mai and married Tiwapon. Together with my brother Preecha I set up a business: 
From Monday to Thursday we would make authentic handicrafts and on Friday and Saturday we would sell our goods at Jatujak Market in Bangkok. Our products were designed in the classical Lanna style and formed part of the OTOP (One Tambon One Product) program of the Thai government. (A Tambon is a District). 
Our products were awarded 3 stars from Thai government and our business was going well, but after our beloved nephew Piyawat died on March 10, 2008, my brother Preecha and his wife Chuleeporn decided establish the first children’s home to take care of Hmong orphans. They realized that life was beautiful and every human being precious, especially the Hmong children in the mountains who are in need of help for a better future. These children need three daily meals, clean and safe accommodation, good health and, most importantly, the oppoManop and his twin brother Manitrtunity to go to school. Because of my youth experiences I understand their needs well, which is the reason why I didn’t hesitate to help my brother with his mission to take care of Hmong orphans (even though at the time there wasn’t any organization to support us yet).
This is the dream for my future life and the lives of all the children I hope to help, however I will need some support to realize this endeavour. I kindly ask you to join me in this project and hope you can help myself, and Tiwapon, to give children a better future.


* Manop  Jaocharoen is a founder of Bandekdee orphanage


 แรงบันดาลใจ โดย คุณมานพ  จ้าวเจริญ*Manop and his wife Tiwapon with orphans on the mountain

ย้อนหลังไปเมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้วผมและพี่น้องร่วมท้องเราต่าง ก็ไม่มีโอกาสได้เข้าโรงเรียนเพราะครอบครัวเรายากจนมาก เนื่องจากเรา เป็นครอบครัวใหญ่มีพี่น้องด้วยกันทั้งหมด 9 คน จำความได้ว่าตอนผมอายุได้ ประมาณ 10 ขวบ คุณพ่อผมทราบว่ามีมูลนิธิศุภนิมิตมาเปิดหอพักแบบอยู่กิน ประจำที่บ้านใหม่สวรรค์ ต.บ้านกาด อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ (ปัจจุบันคืออำเภอแม่วาง) โดยทางหอพักให้ความช่วยเหลือที่พักและอาหาร เพื่อเด็กๆที่ยากจนได้มาอยู่อาศัยเรียนหนังสือ ท่านจึงส่งพวกเรามาอยู่ เรียนหนังสือที่นั่น หลังจากจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมต้นผมจำต้อง ออกจากหอพักแห่งนั้นเนื่องจากโครงการอนุญาตให้อยู่เรียนได้จนถึงระดับ ชั้นมัธยมต้นเท่านั้น แต่ด้วยความรักในการเรียนผมจึงเข้าเรียนต่อ ที่วิทยาลัยเทคนิคเชียงใหม่ โดยทำงานในเวลากลางคืนเพื่อส่งตัวเองเรียน เช่น เป็นเด็กเสิร์ฟ เด็กปั๊ม พนักงานขายของ และรับจ้างทำงานต่างๆ ในช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ อย่างไรก็ตามด้วยค่าครองชีพที่สูงผมไม่สามารถหารายได้เพียงพอกับรายจ่าย ไม่ว่าจะเป็นค่าเทอม ค่าเล่าเรียน และค่าอาหารในแต่ละวัน ในที่สุดผมจึงตัดสินใจผมจึงหยุดเรียน อย่างไรก็ตามเมื่อมีโอกาสผมจึงศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จนสำเร็จการศึกษาคณะมนุษยนิเวศศาสตร์ วิชาเอกพัฒนาการเด็กและครอบครัว  เมื่อปี พ.ศ.2555

ผมตระหนักว่า “ทุกชีวิตย่อมเป็นสิ่งที่สวยงามและมีคุณค่า” โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มเด็กกำพร้าชาติพันธ์ ซึ่งเป็นเด็กด้อยโอกาสในสังคมที่ยังขาดความรักความอบอุ่นการดูแลเอาใจใส่ เขาอาจสุ่มเสี่ยงหรือตกเป็นเหยื่อ ของปัญหายาเสพติด การค้ามนุษย์และการใช้แรงงานเด็ก เพราะผมเองก็เคยเป็นเด็กที่ด้อยโอกาสในสังคม ผมจึงเข้าใจและตระหนักถึงความสำคัญของการได้รับโอกาสทางการศึกษา ผมมีความฝันว่าสักวันหนึ่งผมจะหยิบยื่นโอกาสที่ผมเคยได้รับให้กับเด็กๆอีกหลายคนที่ถูกทอดทิ้งให้เขาได้รับ โอกาสทางการศึกษาเฉกเช่นเดียวกับผมซึ่งเคยได้รับโอกาสนั้นจากคนอื่น เพื่อวันหนึ่งข้างหน้าเด็กๆเหล่านี้จะสามารถ ดำรงชีวิตอยู่ได้ เขาเลือกเกิดเองไม่ได้แต่ถ้าหากเราได้ให้โอกาสแก่เขาสักวันหนึ่งเขาจะสามารถเลือกที่จะเป็นได้อย่างที่เขา ตั้งใจจะเป็น ทั้งยังเป็นความหวังและอนาคตของประเทศชาติต่อไป

 
     
 
Bandekdee Foundation & Bandekdee Orphanage
169 M.3, T.Sansailuang,  A.Sansai, Chiang Mai, 50210 Thailand
E-mail : manop_jao@hotmail.com Tel : 087-0217127
logo